تبليغاتX
پاییز صحرا

پاییز صحرا

sendan uzakta hep bir $eyler eksik...

آخر اين نشد
اين نشد كه من در پس گلدان گريه ها
 هر شب نهال ناقص شعري را نشا كنم
 و تو آنسوي ترانه ها
 خواب لاله و افرا و ستاره
ببيني
 ديگر كاري بهكار اين خيابان بي نگاه و نشانه ندارم
 مي خواهم بروم آن سوي ثانيه ها
 مي خواهم بروم آن سوي ثانيه ها
 مي خواهم به همان كوچه ي پاك پروانه برگردم
 باران كه ببارد
 همان كوچه ي كوتاه بي كبوتر
 كفاف تكامل تمام ترانه ها را مي دهد
 بي خبرنيستم ! گلم
مي دانم كه ديگر از آن يادگاري رنگ و رو رفته خبري نيست
 مي دانم كه تنها خاطره ي خنجري
در خيال درخت خيابان مانده ست
اما نگاه كن !
آن گل سرخ پر پر لاي دفترم
 هنوز به سرخي همان پنجشنبه ي دور ديدار است
نگاه كن

                                                                       TinyPic image

شاعر كه شدم
 نردباني بلند بر مي دارم
 پاي پنجره ي پرسه هاي پسين پروانه مي گذارم
 و به سكوت سلام آن روزها سرك مي كشم
شاعر كه
شدم
 مي آيم كنار كوچه ي كبوترها
 تاريخ يادگاري ديوار را پررنگ مي كنم
 و مي روم
 شاعر كه شدم
 مشق شبانه ي تمام كودكان جهان را مي نويسم
 ديگر چه فرق مي كند
 كه معلمان چوب به دست
 به يكنواختي خطوط مشق هاي شبانه
 شك ببرند يا نبرند
؟
شاعر كه شدم
 سيم هاي سه تارم را
 به سبزه هاي سبز سبزده گره مي زنم
 و آرزو مي كنم
آهنگ پاك صداي تو را بشنوم
 شايد كه شاعري
 تنها راه رسيدن به ديار رؤيا
 و كوچه هاي خيس كودكي باشد

                                                                  TinyPic image

شب ها كه در خيابان خلوت خواب
 پا به پاي غرور و قافيه مي روي
 مرگ با لباس چين دار بلندش
 پاي پنجره ي اتاقم مي آيد
 سوت مي زند
 و منتظر مي ماند
 قوطي قرص هاي اين قلب بي قرار كه سبك تر شد
 مرگ هم بر مي گردد
 مي رود سراغ سرايدار پير همسايه
 نه ! عزيز دلم
تازگي بوف كور هدايت را نخوانده ام
 اينها كه نوشتم حقيقت محض است
 باور نمي كني ، يك شب به كوچه ي دلتنگ ما بكوچ
كنار
همان درخت كه پر از خاطرات خط خورده است
 بايست و تماشا كن
 تا ببيني چكونه به دامن دريا و گريه مي روم
 بس كن اي دل ساده
 صفحه صفحه براي كه گريه مي كني ؟
 كتاب كبود گريه ها را آهسته ببند
تا خواب بي خروس بانوي بهار را بر هم نزني
گوش كن! درمانده ي دردآلود
 از پس پرده هاي پنجره
 صداي سوت مي آيد                                 

                                   یغما گل رویی

+نوشته شده در دوشنبه سی ام مهر 1386ساعت20:47توسط مهرنوش | |

نام :مهرنوش
متولد :تهران
سن: عکسم رو ببنيد حدس بزنيد يه مسابقه جواب هرکي نزديک تر باشه جايزه مال اون
شغل : معاون مهد کودک
بزرگ شده آذربايجان شرقي (تبريز)
عاشق وطن حالا با هر درد و مشکلي که داره
خونه مون رو خيلي دوست دارم يعني دوري از خانواده رو بيشتر از چند ساعت نمي تونم تحمل کنم
علاقه خاصي به  کشورها ي يونان و ايتاليا .مخصوصا معماري يوناني
از شهرهاي ايران عاشق آبادان

موسيقي: برام فرقي نمي کنه مونده به  حوصله دلم . از رپ وراک و سنتي هر چي بگين گوش ميدم
تازگيها فقط محسن ياحقي و شاد مهر عقیلی
یکی از افتخاراتم اینه که آذربایجان بزرگ شدم
موسيقي آذربايجاني  همراه با رقصش رو حال ميکنم
از خواننده هاي ترکيه :ebru gundesh
از خواننده هاي آذربايجان شرقي :رحيم شهرياري
شبا تا يکي دو ساعت کتاب ,مجله نخونم خوابم نمي بره.يعني خوندن کتاب رو به ديدن فيلم ترجيع ميدم
 از  بهترين کتابهايي که خوندم: فاجعه کربلا . سهم من . عروس فرانسوي .بر باد رفته ...
کمي تا حدودي بد اخلاق خيلي صبور
بر عکس نوشته هام و بيرون از لحظه هاي تنهايي .با خانواده و دوستام ساعاتي شاد و لذت بخشي رو دارم
خريد کردن رو خيلي دوست دارم
پنج شنبه هارو خيلي دوست دارم چون فرداش تعطيليم يه جور حس بي خيالي بهم دست ميده
جمعه ها بد جوري دلم ميگيره يعني همه اش احساس ميکنم که فرداش امتحان دارم
ديگه ID ندارم
شماره موبايلم ...  09141000

هر روز صبح ساعت 6 از خواب بلند میشم .و بیشتر شبا تا 12 بیدارم.هیچ مشکلی هم با بی خوابی ندارم .
همین که سرم رو میذارم بالش میرم عالم شیرین خواب و رویا
اگه میخوای از دوران کودکی من چیزایی بدونی می تونی به این وبلاگ هم سر بزنی
http://www.mahdekodakeman.blogfa.com/  پاورچین تا عشق

اين وبلاگ يه جوري برام گنگ هستش يعني يه جوري تداعي کتاب بوف کور
http://www.royayeney.blogfa.ir/  ادبیات مدرن "پدر خوانده"
اولين وبلاگي که بهش نظر دادم
http://www.ashkan419.blogfa.com/ بار تحمل ناپذیرهستی
وبلاگی که با نویسنده آن حسابی صمیمی هستم وبهترین دوست و صادق ترین دوست چتی من هم بود
http://www.220ezo.blogfa.ir/     ترنم

 

کاش یه خونه این شکلی داشتم

TinyPic image 

+نوشته شده در دوشنبه سی ام مهر 1386ساعت20:25توسط مهرنوش |

TinyPic image 

+نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386ساعت20:3توسط مهرنوش | |

      لـــباس بلند وسفید بیمارستان را

    که تنش کرد با صدای بلند خندید,

    نگاه متعجب و نگران مادرش را که

    رو صورتش دید گفت; نترس مامان

    فکر کردی دیونه شدم  یا   زده  به

    سرم .نه دارم  به این  پیرهن

    میخندم .

    توهیچ  وقت نتونستی به این زیبایی

    برام پیرهن بدوزی شاید مدلش رو

    بلدنبودی

 

    با یه شیطنت خاصی نگاهش رو از

    نگاه غمگین مادرش جدا کرد .هوای

    پاییزی رو بهانه کرد    وخودش رو

    به طرف پنچره کشوند. گلهای سرخ

    تو باغچه حیاط بیمارستان و یاد

    حرفهای آرش چنگ به دلش میزد

   - مگه قرارمون این نبود که فصل

   پاییزی تو ,فصل تولد تو, بهانه وپلی

   باشه  برا ی رسیدن ما به هم

  - گفته بودی مرگ هم میان ما جدایی

  نمی آورد

- قول داده بودیم زیر حرفهایمان نزنیم

- لعنتی برا چی گلهای سرخ روز

  خواستگاری رو پر پر کردی

- برا چی پی یه عشق دیگه رفتی

- بی معرفت

- لعنتی

- دیونه

- لعنتی

 

دستهاش یخ کرده بود .با بغض هزاره

خاطره  تلفن رو بی هیچ کلامی قطع کرد 

صحبت های پزشک که آرام با مادرش حرف

میزد.دریک لحظه همه دنیا رو براش دیوار 

کرد و همه آرزو هاشو به باد داد

-: تا بیماری پیشرفت نکرده باید اقدام

کنیم. باید هرچه زود تر شیمی

درمانی رو شروع کرد
 
وقتی آرام پا رو کریدور بیمارستان

گذاشت یه جمله اشک رو مهمون

چشاش کرد

- خدا جون شاید خواستی صبرم را به تماشا

بنشینی

                            نوشته :مهرنوش(پاییزصحرا)

                                  TinyPic image 

+نوشته شده در جمعه سیزدهم مهر 1386ساعت0:7توسط مهرنوش | |