هی سعی میکنی به اونی که دوسش داشتی وداری و تنهات گذاشته رفته فکر نکنی

  هی خودت رو با هزار جور مسله درگیر میکنی  که من بی خیاله تو و عشق تو هستم

ولی مگه میذاره با هزار دوز و کلک یادش رو در دلت زنده میکنه هی دلت رو به تنگ میاره

قلبت از درد دوریش به درد میاد ولی فایده اش چیه وقتی نیست و این همه تلاش تور و 

برا دوست داشتن نمی بینه و بی خیال تو  داره  روزهاش رو طی میکنه   . با خودم میگم

  واسه چی داری  لحظه هاتو  حروم   کسی میکنی  که اصلا اسمت هم به یادش نیست

 ولی مگه این دل میذاره.  عقلم  بعضی وقتا  که کم  میاره.  مگه این عشق    این دوست

 داشتن چیه که نمیذاره با منطق پیش بری

.  به خودم به این دل خنده ام میگیره که ای بابا اون هزاران کیلومتر از تو فاصله داره. هم

 از راه جاده هم از راه دل . ولی کو   گوش یا بهتر بگم دل شنوا. خدا دیگه از دست این

    دل خسته شدم میخوام که دارش بزنم

پی نوشت: میدونم بعدا به خاطر این نوشته مزخرف پشیمون میشم و اعصابم حسابی به هم میریزه ولی این

 دفعه  رو بی خیال .